• 1950–1955: Σπουδές στη Σχολή Θεατρολογίας του Κρατικού Θεατρικού Ινστιτούτου Τασκένδης.
• 1955–1959: Μεταπτυχιακές σπουδές στη Μόσχα.
• 1959: Υποστήριξη διδακτορικής διατριβής για τη διαμόρφωση του ρεαλισμού στο νεοελληνικό δράμα.
• 1958–1965: Ερευνητής στο Ινστιτούτο Ιστορίας των Τεχνών της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ.
• 1965: Επιστροφή στην Ελλάδα και συνεργασία με την Επιθεώρηση Τέχνης.
• 1967–1974: Αυτοεξορία στο Παρίσι.

• Δίδαξε ως ειδικός επιστήμονας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
• Δίδαξε ως ειδικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
• 1986–1991: Αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Φιλολογίας του ΑΠΘ.
• 1991–1993: Καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
• Αναγορεύθηκε Ομότιμος Καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών ΕΚΠΑ.

• Ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου.
• Θέατρο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.
• Θεατρικές μεταφράσεις του 18ου και 19ου αιώνα.
• Θεατρική δραστηριότητα στην Οδησσό και στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες.
• Ρεαλισμός στο ελληνικό δράμα.
• Ευρωπαϊκό θέατρο του Μεσοπολέμου.
• Κρητική Αναγέννηση και πρώιμη νεοελληνική δραματουργία.

Το έργο του Δημήτρη Σπάθη συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση της ελληνικής θεατρολογίας ως σύγχρονου επιστημονικού πεδίου. Μελέτησε το νεοελληνικό θέατρο όχι μόνο ως γραμματολογικό φαινόμενο, αλλά ως σύνθετη πολιτισμική, κοινωνική και ιστορική δραστηριότητα.

Η έρευνά του ανέδειξε τη συνέχεια του νεοελληνικού θεάτρου από την Κρητική Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό έως τον 20ό αιώνα, φωτίζοντας συγγραφείς, μεταφράσεις, θεατρικούς θεσμούς, ιδεολογικά ρεύματα, παραστάσεις και ιστορικά συμφραζόμενα.

Ο Δημήτρης Σπάθης υπήρξε από τους πρώτους μελετητές που προσέγγισαν συστηματικά το νεοελληνικό θέατρο σε μεγάλη ιστορική κλίμακα, από την Κρητική Αναγέννηση έως τον 20ό αιώνα.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στον Νεοελληνικό Διαφωτισμό, στις πρώτες θεατρικές μεταφράσεις, στην ανάπτυξη της ελληνικής σκηνής και στη διαμόρφωση του θεάτρου ως κοινωνικού και πολιτισμικού θεσμού.

• Η μετάβαση από την κρητική δραματουργία στη νεότερη ελληνική σκηνή.
• Η σχέση θεάτρου και Διαφωτισμού.
• Οι θεατρικές μεταφράσεις και διασκευές ως φορείς ιδεών.
• Η διαμόρφωση του νεοελληνικού δραματικού ρεπερτορίου.
• Η ιστορική εξέλιξη του ελληνικού θεάτρου ως θεσμού.
• Η πρόσληψη ευρωπαϊκών θεατρικών ρευμάτων στην Ελλάδα.

1. Ο Διαφωτισμός και το Νεοελληνικό Θέατρο. Επτά Μελέτες, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 1986.
2. Από τον Χορτάτση στον Κουν. Μελέτες για το νεοελληνικό θέατρο.
3. Ζητήματα Ιστορίας του Νεοελληνικού Θεάτρου.
4. Μελέτες για το ελληνικό θέατρο του 18ου, 19ου και 20ού αιώνα, δημοσιευμένες σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά.
5. Μελέτες για τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό, την Κρητική Αναγέννηση και τη συγκρότηση της νεοελληνικής θεατρικής παράδοσης.

Η συμβολή του Δημήτρη Σπάθη παραμένει καθοριστική για τη μελέτη της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου. Το έργο του αποτέλεσε βάση για νεότερες θεατρολογικές έρευνες και για τη συστηματική ένταξη του νεοελληνικού θεάτρου στον ακαδημαϊκό χάρτη.